Merel photo
Droom van: Merel
  • 53 Donaties
  • € 1.385 Ontvangen
  • € 1.900 Doel
  • Nederland Land
Embed

Recente Donaties

  • € 15 Door: Anoniem

    Ondanks dat er al SUC6 is ga ik toch mijn belofte inlossen. Xxx en liefs!

    2 jaren geleden
  • € 5 Door: Anoniem

    2 jaren geleden
  • € 10 Door: Marleen

    Lieve Merel, Een kleine bijdrage omdat het nog kan ;) Sweet dreams, ik hoop dat het de rust en ontspanning brengt waar je zo naar verlengt. Liefs Marleen

    2 jaren geleden
  • € 20 Door: Nirava en Kamada

    lieve wobke-merel, helaas meer zit er bij ons momenteel niet in, maar alle beetjes maken hopelijk een matras en goede nachten. veel liefs van ons beiden, Kamada en Nirava

    2 jaren geleden

Help me sleep

Help me sleep image
Help mij om eindelijk weer lekker te slapen. Ik heb een goede matras nodig in verband met het Ehlers-Danlos Syndroom, maar ik kan dit zelf niet betalen. Wie helpt mij?

Toen ik pas in mijn huidige huis kwam wonen, heb ik (voor mijn doen/portemonnee) geïnvesteerd in een goede matras.
In eerste instantie was ik hartstikke blij het matras lag best goed en ik sliep er redelijk op.
Na verloop van tijd werd echter duidelijk dat dat matras voor mij, met mijn lichamelijke klachten, helemaal niet zo geweldig was. Er kwam ook al vrij snel een, volgens de Ikea 'normale', kuil in.

Ik was toch wel teleurgesteld... daar had ik dan mijn geld in gestopt, in iets wat uiteindelijk niet goed voor me bleek te zijn.
Ik wilde graag iets anders, maar had financieel gezien niet de mogelijkheid om nog eens zo'n poging te wagen. En bovendien, wat zou dan wél goed voor me zijn?
Ik keek rond, maar had geen idee waar te beginnen. Er waren ook maar weinig mogelijkheden om matrassen echt goed uit te kunnen proberen.
Ik kwam onder andere tegen dat onderzoek had aangetoond dat je lichaam tenminste 3 maanden nodig heeft om te wennen aan een matras en dat je daarna pas echt kan zeggen of het goed voor je is of niet. Echter, de meeste winkels hanteerden een zeer beperkte uitprobeertermijn.
De matrassen die wel een langere uitprobeertermijn hadden, waren ook gelijk de matrassen die financieel gezien voor mij een 'no-go-area' waren.
Ik liet het er maar bij en deed het zo goed en zo kwaad als het ging met de pijn en het ongemak.

Toen ik afgelopen jaar een nieuw bed kreeg (met andere afmetingen), kwam het matrassenprobleem weer om de hoek kijken. Lichamelijk gezien was ik er nogal op achteruit gegaan de afgelopen jaren en inmiddels had ik na 14 jaar medische molens ook eindelijk een diagnose gekregen. Het Ehlers-Danlos Syndroom, type 3. Kort door de bocht betekent dat dat mijn bindweefsel verkeer is aangelegd en daardoor soepeler is dan het zou moeten zijn. Dit levert een heel scala aan klachten op aan onder andere inwendige organen, huid en ook spieren en gewrichten. Mijn bindweefsel geeft niet de steun, in o.a. de gewrichten, die het zou moeten geven, waardoor er zowel acute als chronische pijn ontstaat in mijn hele lichaam. Ook is mijn huis extra kwetsbaar, ik krijg snel(ler) blauwe plekken en wondgenezing duurt langer. Daarnaast moeten mijn spieren extra inspanning leveren om op te vangen wat het bindweefsel niet doet. Dit kost veel energie en ik ben dan ook vaak en snel moe.

Met die kennis werd me nog duidelijker waarom een goede nachtrust voor mij essentieel is, en dat ik daarvoor een matras nodig heb die zowel zacht (in verband met de kwetsbaarheid van mijn huid) als stevig is (om de flexibiliteit van mijn lijf te compenseren).
Ik creëerde een tijdelijke oplossing in mijn nieuwe bed en benaderde mijn zorgverzekering met de vraag of er vergoeding mogelijk was. Ik had vervolgens onder andere een gesprek met een arts van een bedrijf voor revalidatietechnieken. Een prettige vrouw. Ze zou haar best voor me gaan doen, maar ze had er al een beetje een hard hoofd in, omdat zorgverzekeraars alleen vergoeden (of eigenlijk, een (leen)matras aanbieden) bij doorligplekken.

Lang verhaal kort, was dit ook de uiteindelijke uitkomst: geen vergoeding. Alleen bij doorligplekken, geen enkele andere (chronische) ziekte komt in aanmerking voor een matras.
Inmiddels had dit proces ook weer enkele maanden in beslag genomen.

Toen had ik nog één optie, namelijk een aanvraag bij de gemeente indienen voor bijzondere bijstand. Daarvoor heb je echter een prijsindicatie nodig.
Ik moest dus eerst weten wát ik moest hebben, voordat ik kon aanvragen; daar liep het vervolgens een tijdje op vast.
Ik had dan wel die arts ook het hemd van het lijf gevraagd (onder het mom, als je me geen matras mag geven, wil ik wel graag zoveel mogelijk informatie van je in welke hoek ik het moet gaan zoeken betreft de matrassen en mijn specifieke klachten), maar toch ook nog steeds geen flauw benul van waar ik het nou zoeken moest.

Afgelopen weekend was het dan zo ver. Samen met mijn beste vriendin (die me zo ongeveer die zaak in heeft moeten slepen :P) naar verschillende beddenzaken geweest.
Gelukkig kwam ik er al snel achter dat ik wel duidelijk verschil kon voelen bij de verschillende matrassen. Sterker nog, mijn beste vriendin kon het óók aan me zien.
Uiteindelijk bleek er 1 matras te zijn die met kop en schouders boven alle anderen uitstak. Op het moment dat ik daarop ging liggen, merkte ik vrijwel direct de ontspanning in m'n lijf en nam een deel van de continue pijn af. En dat raakte me. Ik wilde daar wel gewoon blijven liggen..
Toen een medewerker van de beddenzaak naar ons toe kwam, bleek dat ik wel ook gelijk een matras in de hoogste prijsklasse te pakken had. De moed zakte me al een beetje in de schoenen.
We zijn weggegaan met een heel dubbel gevoel. Enerzijds een 'yesss, er zijn matrassen waar ik  heel veel beter op kan liggen dan de afgelopen jaren het geval is geweest' en anderzijds 'maar wat een geld.. het is maar de vraag of dit gaat lukken'.

's Nachts lag ik wakker. Ik kon niet goed liggen van de pijn en daardoor de slaap niet vatten. Ik dacht weer aan het gevoel wat ik bij die beddenzaak op dat matras had gehad en de tranen sprongen me in de ogen. Wat was dát een fijn gevoel geweest.. en wat zou het heerlijk zijn als ik daar in mijn eigen huis, in mijn eigen slaapkamer ook op zou kunnen liggen.
Ik postte een berichtje op facebook. "Als tijdens m'n matrassenjacht, bij het proefliggen op een matras, de continue pijn in m'n lijf vrijwel gelijk een beetje wegzakt en ik zo ongeveer tranen in m'n ogen krijg van opluchting en ik er sinds die tijd steeds maar weer aan moet denken, dan doen ze bij dat merk toch wel iets heel erg ontzettend goed..."
Een half uurtje later had ik zowaar al een reactie van iemand die aangaf me dat matras van harte te gunnen, met de vraag of het in de mogelijkheden lag.
Ik gaf aan dat ik het heel erg hoopte, maar dat ik de kansen behoorlijk klein achtte, i.v.m. de prijs van het matras en de vergoedingsaanvragen.
Waarop ik de reactie kreeg of zij dan misschien de eerste donateur mocht zijn voor mijn nog op te starten matrassen-fondsje en dat ze zeker wist dat er na een klein oproepje nog meer mensen zouden volgen...
Jeetje.. Ja.. Poe.. Dat raakte me wel.. En alleen het idee al was veel om aan te nemen.
En nog diezelfde nacht sloten er twee mensen aan met een "I'm in" en een "Ik ook!". De volgende dag gevolgd door nog een hele rits mensen uit mijn tijdlijn, die aangaven me wel te willen helpen.

Overdonderd was ik, door zoveel lieve en fijne reacties en eigenlijk zoveel 'goedheid'. En tegelijkertijd werd het sprankje hoop wat ik 's nachts gevoeld had, bij iedere reactie een beetje groter.
Zou het dan toch..?
Bij alleen het idee al sprongen de tranen me weer in de ogen.

Met 'de hoop' die steeds groter wer, kreeg ik ook steeds meer het gevoel 'volgens mij moet ik hier iets mee doen'. Makkelijker gezegd dan gedaan.. want om 'dit' aan te nemen.. poe..
Ik kreeg haast de neiging om de aanvraag bij de gemeente maar achterwege te laten. Want het idee om te kunnen/mogen slapen op een matras wat me door zoveel mensen zó gegund is, daar werd ik zo blij van.
Als ik dat in m'n hoofd vergeleek met een matras wat ik met veel hangen en wurgen en nare bejegening heel misschien vanuit de bijzondere bijstand vergoed zou kunnen krijgen, met een energie van 'nou, dat moet dan maar', (nee, ik heb inderdaad niet zulke hele goede ervaringen met dergelijke aanvragen..), dan wist ik wel waar ik het liefste voor zou kiezen.
De andere kant was dat ik dan het idee had 'dat ik niet alles geprobeerd had' en dat ook niet vond kloppen.
En toen dacht ik 'wat nou als ik het tegelijkertijd in werking zet?'. De aanvraag bij de gemeente duurt maximaal twee maand (en de ervaring leert dat het meestal ook niet sneller gaat). Mocht daar een afwijzing uit komen en ik start dan nog dit projectje op, dan ben ik wellicht zo'n vier maand verder voor ik een matras heb. En eigenlijk trekt mijn lichaam dat gewoon niet meer en is het een gevalletje 'te sooner the better'.
Ik vroeg een aantal mensen om hun mening hierin, en ze beaamden mij volmondig. 'Doen!' kwam er van alle kanten..

Owwkee... Ik zette het laatste restje 'in-de-weg-zittend-ongemak' aan de kant en begon aan het schrijven van deze tekst.

Waar gaat het om?

Het gaat om een M Line Slowmotion V matras van 140x200 (en eventueel een heel goed/fijn hoofdkussen van hetzelfde merk).

Voor de prijs kom ik uit op ongeveer 1900 euro.

Iedereen die een bijdrage levert krijgt van mij in ieder geval een persoonlijk bedankje. Een kaartje, een crea-frutsel, een... geen idee, maar je krijgt er in ieder geval een kleinigheid voor terug :-)
(vergeet dan ook niet je adres achter te laten!)

Dus: wie o wie wil mij helpen? Wie helpt mij aan een goede nachtrust?

En: Zeg het voort!

Uitgelicht
Recording new single

Recording new single "Alone"

  • 6%
  • € 1.000 Doel droom
  • -