Karima Chafia photo
Droom van: Karima Chafia
  • 35 Donaties
  • € 1.038 Ontvangen
  • € 15.000 Doel
  • Nederland Land
Embed

Recente Donaties

  • € 25 Door: Sandra de Kreek

    Hoi Karima ik ken jou van jaren geleden van het groepje jonge moeders op internet. Ik had gedoneerd voor iemand anders en toen kwam ik jou hier tegen. Wat een verhaal, vind het erg om te lezen dat jullie zo ziek zijn. Ik wil voor jullie ook graag wat doneren in de hoop dat je genoeg geld bij elkaar krijgt. Heel veel sterkte meid!

    3 maanden geleden
  • € 25 Door: Carolina Konijn

    Ik wens je heel veel sterkte en beterschap!!!

    5 maanden geleden
  • € 10 Door: Ilona

    Heel veel sterkte! Ik gun je al het beste.

    5 maanden geleden
  • € 100 Door: Eugene

    <3

    5 maanden geleden

Genezen van Lyme en Bemermat

Genezen van Lyme en Bemermat image
Na 17 jaar ernstig ziek te zijn met spieruitval, hevige pijnen en gekluisterd aan huis weet ik sinds 2,5 jaar dat ik Chronische Lyme heb stadium 3 plus 2 co-infecties Bartonella en Chlamidia-Pneunomia. Deze slopende ziekte heeft al veel schade aangericht aan mijn zenuwbanen, gewrichten, ogen en hersenen. Een jaar daarna ook mijn dochter laten testen, waar ik erg tegenop zag. De uitslag was positief, plus een co-infectie Chlamidia-Pneunomia (Longbacterie). Deze ziekte is doorgegeven via de zwangerschap en zij is nu ook al 1 jaar in behandeling. Na 2 jaar in behandeling al meer dan €15.000 kwijt. Onze behandelend arts zit in Belgie en de verzekering in Nederland doet er alles aan om deze kosten niet te vergoeden. De ene smoes na de andere. De rekeningen lopen op en zijn niet meer te betalen. Voor 1 persoon al niet laat staan voor 2. Daarnaast is mijn enige hoop de Bemer mat die in staat stelt mijn beschadigde cellen te herstellen en de meeste pijnen te verlichten maar deze is ook vrijwel onbetaalbaar

Mijn droom is om samen met mijn dochter beter te worden en weten dat deze slopende bacterie uit ons lichaam verdwijnt.

Mijn dochter heeft naast de Lyme een ernstige vorm van Scoliose (bocht van 50 graden) en moet 23 uur per dag in een brace. Op deze manier konden we een zware rug operatie uitstellen of vermijden tot na haar puberteit. Ze doet het zo goed en klaagt nooit. Beiden zijn we dol op het leven, proberen we te genieten van alle kleine dingen en hebben we na al die jaren een prachtige band samen

Een korte samenvatting van mijn verhaal: Ergens op mijn 15e leeftijd had ik een rare kring op mijn been. De dokter dacht dat het ringworm was maar de plek bleef zo lang dat ik er zelfs littekens aan over heb gehouden. Nu weet ik dat dit een tekenbeet was Vanaf dat moment ging alles bergafwaards. Eerst ging ik door mijn rug, moest ik van turnen en Judo af en kon mijn rugtas op school niet meer dragen. Omdat ik op school zo moe was dachten de leraren dat ik niet sliep of thuis mishandeld werd en kreeg ik onnodige problemen. Op mijn 17e ging ik uit het niets tijdens een dart wedstrijd door mijn knieën en kon ik 3 maanden niet meer lopen. De artsen en fysiotherapeuten stonden voor een raadsel. Ik weet nog dat er drie fysiotherapeuten om me heen stonden en niet wisten wat er met mijn knieen aan de hand was. Nog steeds heb ik last van mijn knieën en kan ik niet veel lopen. Vervolgens kreeg ik erge zenuwpijnen, van Hernia klachten tot Reuma pijnen. Jarenlang ziekenhuis in en ziekenhuis uit. De dokter gaf me op en zei dat ik het gestel had van een 80-jarige en daar mee zal moeten leven. In het ziekenhuis kreeg ik de Diagnose Fybromialgie en Spastische darm. Psychisch raakte ik erg in de knoop. Wist niet meer wat ik met mijn leven aan moest en stopte met elke opleiding die ik probeerde. Ik besloot om eerst moeder te worden en was dolblij. Maar met 6 maanden zwangerschap zakte ik door mijn benen en belande ik in een rolstoel. De artsen dachten aan bekkeninstabiliteit en meestal verdwijnt dat weer als de baby eenmaal is geboren. Bij deze vorm dus niet. Mijn droom in het water. Kinderwagen kon de deur uit, buikdrager, alles. Ik kon niet voor mijn eigen dochter zorgen, ik was gehandicapt. Deze ervaring was traumatisch voor me en kan er nog steeds moeilijk over praten. Na een jaar invaliditeit mocht ik naar een revalidatiecentrum waar ik opnieuw moest leren lopen. Mijn hersenen hadden mijn dwarsbuikspier en mijn onderste rugspier uitgeschakeld en die moest ik opnieuw leren gebruiken. De revalidatie heeft me 4 jaar gekost. Schuldgevoelens naar mijn kind toe en een zware depressie Het enige wat ik me altijd voor hield was dat zij gezond was en ik ziek. De dag dat ik wist dat ik haar ook ziek had gemaakt brak ik. De jaren daarna ging ik steeds meer achteruit. Ik kreeg black-outs, zat altijd binnen tot op de dag dat ik leerde om te dansen binnen mijn beperkingen. Ik heb een leven opgebouwd waarin ik me prettig voel. Ik werk met mensen in mijn praktijk aan huis, daarnaast een webshop en wat andere hobby's als viool spelen en tattoeren. Na deze acceptatie kwam ik er achter wat er werkelijk aan de hand was. De eerste maanden was ik zo boos. Hoe zou mijn leven zijn geweest als het eerder was ontdekt? Maar nu weet ik dat juist deze ziekte me heeft geleid naar daar waar ik nu sta. Ik heb de kans om beter te worden, opnieuw te beginnen. Ik kan me niet eens herinneren hoe het voelt om gezond te zijn. Dagelijks voel ik me ziek, weeig, misselijk van de medicijnen en kan ik moeilijk bewegen. De pijnen zijn zwaar en ik kan moeilijk zitten, staan of lopen. De melkzuurbacteriën die vrijkomen na het ophangen van een was of een trap oplopen staan bij mij gelijk aan iemand die een 20km marathon loopt en mijn spieren verzuren daardoor erg snel. Het komende jaar moet ik mijn darminfecties aanpakken, 60 procent slechte bacterien en vele infecties door jarenlange inflamatie van de dikke darm.  Ik doe er alles aan om op de gekste manieren geld te verdienen maar door deze druk word ik alleen maar zieker. Ik zal moeten accepteren dat ik ziek ben en dat is al een stap op zich. Graag jullie hulp. Voor altijd mijn dankbaarheid.

Uitgelicht