Frank Letertre photo
Droom van: Frank Letertre
  • 0 Donaties
  • € 0 Ontvangen
  • € 85.000 Doel
  • Nederland Land
358 Dagen te gaan
Embed

Recente Donaties

Nog geen donaties gedaan...
Wees de eerste!

Help! therapie voortzetten

Mijn naam is Frank (26). Door middel van deze crowfundpagina wil ik mijn vriendin Sandra ondersteunen in haar herstel. Sandra (21) is een meisje afkomstig uit Roemenië. Door een tragisch auto ongeluk heeft zij een incomplete dwarslaesie opgelopen en is ( voorlopig) in een rolstoel beland. Sandra heeft nog veel herstel mogelijkheden. Echter zijn die beperkt door een tekort aan financiën. Het doel is om haar therapie te kunnen geven in een gespecialiseerd centrum in Nederland met innovatieve technieken of therapie kunnen geven in Italië. Lees hieronder haar verhaal. De video die U ziet is van Sandra die de EBS (Emisymmetric bilateral stimulation tegen neuropatische pijn) therapie uitvoert. Dankzij de facebook crowdfunding is zij instaat om dit uit te voeren.

Door een tragisch auto ongeluk heeft zij een incomplete dwarslaesie opgelopen en is ( voorlopig) in een rolstoel beland. Het ongeluk heeft plaats gevonden in Italië en is hierdoor nood gedwongen om daar te revalideren.

Door het ongeluk kampt zij nu met een aantal beperkingen waarbij nog veel herstel mogelijk is.

Een aantal zijn:

Niet rechtop kunnen zitten zonder steun, het zelfstandig gebruik kunnen maken van het toilet, het willekeurig kunnen aanspannen van spieren, het hebben van afwisselende pijn in sterkte en plaats, het vermogen om te staan en balans te behouden. Ondanks alles wilt Sandra doen wat er gebeuren moet om te vechten wat een tijd geleden van haar was.

Graag wil ik U een verhaal vertellen over hoe ik Frank, Sandra en haar situatie heb leren kennen.

Het begon in Juni 2015, ik was nog maar net gediplomeerd als fysiotherapeut toen mijn leidinggevende van mijn bijbaan naar mij toe kwam en over haar lievelingsnichtje (Sandra)begon te praten. Sandra had meer dan een jaar geleden een auto-ongeluk gehad waarbij zij een dwarslaesie opliep en in rolstoel is beland. Een tijd later nadat mijn leidinggevende terugkeerde van een bezoek aan Sandra liet zij mij foto’s en video’s zien van de therapie en vroeg ze of ik hier ervaring mee had. Vaak spraken we over Sandra, zij had het moeilijk en was menig keer ook emotioneel.

Sandra had een brief opgesteld om advies van andere medici in het buitenland te vragen. Deze brief was echter zeer slecht vertaald en hierbij bood ik mijn hulp aan als paramedicus om een nieuwe correcte brief op te stellen.

Zodoende ben ik contact gekomen met Sandra. Vanaf dag 1 heb ik veel met haar gepraat in het begin voelde ik mij een beetje bezwaard omdat alle vragen die ik stelde van medische aard waren.

Naarmate de tijd vorderde merkte ik dat Sandra mij intrigeerde. Een vechtlust een vastberadenheid waar ik meer over wilde weten. Ik begon persoonlijke/vriendschappelijke vragen te stellen. Al snel merkte ik dat zij hier niet volledig gediend van was en de vragen meestal eenzijdig waren. Tot op een gegeven moment en zij terug begon te vragen en er een leuk gesprek ontstond.

Na een aantal weken merkte ik dat ik uitkeek naar onze gesprekken. Dagelijks spraken we via WhatsApp, toen begonnen we te skypen. Niet lang daarna besefte ik mij dat wat ik voelde misschien wat meer was. Ik wilde een bevestiging en vroeg het haar en het bleek dat het gevoel wederzijds was. Vanuit haar kwam een stuk ongeloof naar voren. Zij kon maar niet geloven dat ik naar haar kon kijken op een romantische manier. Zij ging ervanuit dat ik naar haar keek als een patiënt. Ik legde haar uit dat ik haar niet zie als patiënt ik zie haar als een bloedmooi, intelligent, aardig, grappig en een beetje gek (ook al zegt zij van niet) meisje.

Rond eind Juli maakte we weleens grapjes over daten, waarbij ik dacht ja daten dat klinkt goed waarom niet. Ik vertelde haar weet je wat ik kom naar jou toe. Zei kon het niet geloven en haar familieleden ook niet. Ik besloot een ticket te kopen en in Augustus was het zover ik ging haar opzoeken in het revalidatiecentrum in Italië.

Ik wilde haar graag verassen. Dus besloot ik te liegen over mijn vlucht “ik had vertraging”. Na 4 uur te hebben gereisd was het zover. Een zeer spannend en zenuwachtig berichtje verstuurde ik “ik heb gelogen, ik ben er kom je naar beneden?”.

Na een aantal minuten was het eindelijk zover, elkaar voor het eerst face to face zien. Ik zat op een stoel en zag haar, ze kwam in haar rolstoel naar mij toe. Ik stond op en begon ongemakkelijk te zeggen “come on come to me” al snel dacht ik “Frank waar ben je in godsnaam mee bezig?” en liep naar haar toe.

Op dat moment gebeurde er iets waar naar mijn mening weinig mensen het geluk hebben om het te mogen mee te maken. We keken elkaar in de ogen zonder woorden te wisselen wisten we het en zoenden we elkaar. Dit was het een gevoel waar ik lange tijd naar op zoek was.

Vanaf dat moment verandere haar gezichtsuitdrukking. Voorheen leefde er een angst in haar. Praten online was beschermend, foto’s sturen was veilig. Haar angst was  dat ik afknapte op haar situatie waarin zij zich nu bevindt. Enige wat ik hierop nog te zeggen had was dat ik met trots kon zeggen dat zij mijn VRIENDIN is. Eindelijk was ik in staat om haar te omhelzen als ze het zwaar had ,te fluisteren dat het oké is en het niet geeft. Ik ben bij je!

In die korte week heb ik een indruk van haar leven  kunnen krijgen. Met veel verdriet, pijn en zware tranen heb ik haar achter gelaten in Italië en ben ik mijn leven in Nederland gaan hervatten.

Ik was de eerste paar dagen zwaar depressief en emotioneel.  Iedereen zag dat ik aanwezig was maar mijn hart en gedachten elders waren. Dagelijks bleven wij contact houden en tot op de dag van vandaag nog steeds.

In oktober besloot Sandra een deel van haar oude leven op te pakken en ging weer studeren. Hierbij ondersteunde ik haar echter benadrukte ik wel dat haar gezondheid hier niet onder moest gaan lijden.

In december besloot ik weer terug te gaan naar mijn liefde. Met open armen werd ik ontvangen door haar en haar ouders. Ik voelde mij thuis in een wereldvreemde stad puur omdat zij daar was.

Ditmaal was het volledig anders, we waren veel intiemer. We lachten samen de hele dag door, af en toe huilden we van geluk. Naast geluk voelde ik veel verdriet.

Ik kreeg in de twee weken tijd die ik bij de familie verbleef te zien hoe zwaar Sandra’s situatie is voor hun. Naast de fysieke en mentale beperking voor Sandra zag ik iets waar ik geen woorden voor heb. De ouders van Sandra die zonder twijfel altijd klaar staan. Haar vader die een fysiek zware baan heeft en alles doet om zijn gezin te onderhouden en alle kosten financiert. Haar moeder die dagelijks Sandra helpt met alles. Wassen, toiletteren, aankleden maar ook het naar school gaan en wachten op Sandra tot de les voorbij is. Iedere dag.

Als er iemand helden zijn dan zijn dat haar ouders. Wat een vastberadenheid en liefde!

Nadat ik haar situatie van dichtbij had kunnen meemaken speelde er een empathisch en schuld gevoel op. Ik vroeg mij af ben ik goed genoeg voor haar? Ben ik diegene die zij nodig heeft? Toen realiseerde ik mij al onze momenten en was ik vastberaden. Voor dit bijzondere meisje zal ik alles doen om haar te helpen. Mijn missie van mijn vakantie: laten zien hoe veel ik om haar geef en dat ik alles doe voor haar. Ik vertelde haar vlak voor mijn vertrek hoe gek ik op haar ben. Dat ik dagelijks aan haar denk. Ik mij zorgen maak als ik niets hoor. Dat ik mij nooit en te nimmer schaam om samen met haar te zijn. Wie haar pijn doet een probleem met mij heeft.

Naast al het dromerige schuilt natuurlijk een gevaar en stukje van het missen geluk. Haar gezondheid. De afgelopen maanden heeft zij haar gezondheid in de steek gelaten en het revalideren ingeruild voor studeren. Tijdens mijn bezoek motiveerde ik haar om oefeningen uit te voeren en als antwoord kreeg ik vaak “ik kan het niet, ik kan het niet” te horen. Na 1000x te motiveren kon ze alsnog dat ene kleine stukje verder bewegen, meer kracht zetten. In de tijd dat Sandra zich aan het focussen was op school heeft zij zichzelf leren onderschatten.

Nu is Sandra hard gaan nadenken over wat haar prioriteit is. Na veel gesprekken met familie, met mij en zichzelf is Sandra erachter dat zonder gezondheid, zonder fysieke onafhankelijkheid en financiële onafhankelijkheid nergens in het leven komen kan maar ook de liefde die ze gevonden heeft niet ontvangen kan.

Sandra is voor mij alles wat het leven inhoud. Zonder haar zou ik gek worden. Voor haar wens ik niets anders om gelukkig te worden. Dit houdt in dat ze weer therapie intensief moet gaan volgen en moet knokken voor wat zij wil. Nu is de intentie er alleen de actie die mist. De actie die wordt grotendeels beïnvloedt door financiën die er niet zijn.

Het liefst wil haar naar Nederland toe halen. Naar één van de gespecialiseerde centra voor dwarslaesie. In Nederland liggen veel mogelijkheden. Taalbarrière is minimaal omdat zij de Engelse taal beheerst. Een verblijfplek voor haar en haar ouders zal er altijd zijn. Therapie in haar vrije tijd bij mijn werkplek is zonder twijfel mogelijk. Echter de expertise mist.

Om haar die expertise en innoverende technieken te kunnen geven moet zij beschikken over genoeg financiën en steun.

Daarom doe ik een beroep op U. Dit meisje, de liefde van mijn leven. Het meisje die ik zie als  een meisje met een probleem en niet als gehandicapt heeft onze hulp nodig. Problemen zijn op te lossen en ik wil haar geven wat ze nodig heeft echter kunnen haar familie leden en ik dit niet zelf oplossen.

Natuurlijk is er naast dit verhaal nog veel meer te vertellen over Sandra. Mocht U vragen hebben dan beantwoordt ik deze van harte.

Uit de grond van mijn hart mijn dank.

 

Frank

Om up to date blijven over Sandra volg haar facebook pagina en als het niet teveel moeite is like en deel het ook.

https://www.facebook.com/Elena-Sandra-178192475878231/

Is er een misverstand of een vertalingsfout? U kunt altijd contact met mij opnemen en vertaal alles graag voor U.

Uitgelicht
lidmaatschap heemkundekring  image

lidmaatschap heemkundekring

  • 117%
  • € 30 Doel droom
  • -