Angela photo
Droom van: Angela
  • 1 Donaties
  • € 25 Ontvangen
  • € 10.000 Doel
  • Nederland Land
Embed

Recente Donaties

  • € 25 Door: Anoniem

    heel veel succes. Ik hoop dat jullie een nieuwe start kunnen maken na alle ellende die je al die jaren hebt gehad, jullie verdienen het

    7 maanden geleden

Een nieuwe start

Een nieuwe start image
Goedendag lieve mensen, We zijn een jong gezin, die geen uitweg meer zien, vandaar deze dringende oproep. Ik probeer een lang verhaal zo kort en overzichtelijk mogelijk te houden, al zal dat wat enige moeite gaan kosten. Alstublieft wilt u ons verhaal lezen?????

Mijn verleden.

Al op jonge leeftijd ben ik getrouwd en bevallen van een zoontje, waar ik overigens geen spijt van heb. Daarna beviel ik van nog twee wolken van meiden bij deze man. Wat op een mooie toekomst met een gelukkig gezin moest gaan uitdraaien, liep uit op een catastrofe. Zowel mijn kinderen als ik, zijn niet goed behandeld geweest door deze man, We zijn mishandelt zowel geestelijk als lichamelijk als dat nog niet genoeg was heeft hij de 2 oudste kinderen misbruikt. Uiteindelijk heb ik het huis weten te ontvluchten. Mijn oudste twee kinderen zijn tot op de dag van vandaag nog steeds in therapie. De jongste was te klein om zich daar iets van te herinneren. Sindsdien vluchtte ik van stad tot stad om uit het bereik van mijn ex-man te blijven, die ons op welke manier dan ook, steeds weer wist te achterhalen.

Een nieuwe oude liefde!

Nu vijf jaar geleden, ben ik mijn eerste jeugdliefde weer tegen het lijf gelopen. Na meermalen contact te hebben gehad via mail, vatte onze oude liefde weer vlam. En ik ben zeer dankbaar dat ik deze lieve zorgzame man weer tegen het lijf ben gelopen. Hij heeft mijn kinderen opgenomen als ware het zijn eigen kinderen, ondanks de rugzak die ze uit mijn eerdere huwelijk meedroegen. Wat best een opgave was en is.

Ik ben met mijn kinderen naar het oosten van het land verhuist, waar mijn partner een koophuis had. We pikten het leven weer op en zowel mijn kinderen als ik vonden snel onze draai in de nieuwe stad. We zijn daar getrouwd en hebben samen nog een zoontje erbij gekregen. Mijn man had daar een zware baan, waarbij hij niet wist hoe laat hij 's avonds thuis kon komen. Zijn baas betaalde onregelmatig, of was veel te laat met zijn betaling. Soms wel bijna een maand, waardoor we vaak achter kwamen met de hypotheek, met alle boetes van dien. Daarom ben ik in de avonduren erbij gaan werken. Wat betekende dat mijn man zich elke dag letterlijk kapot moest werken om op tijd thuis te komen om op de kinderen te passen, wanneer ik naar mijn werk moest. Dit was niet meer vol te houden voor hem en na een tijd besloten we de knoop door te hakken en op zoek te gaan naar een andere baan. Die vond hij snel en was elke avond op tijd thuis en meer uitgerust.

Neerwaartse spiraal.

Na een paar maand, hield deze baan gewoonweg op, waardoor er geen inkomen van mijn man meer was. En als toetje kregen we ook nog eens geen uitkering, omdat mijn man vrijwillig zijn vaste baan had opgezegd. Werk was op dat moment schaars en we moesten daardoor onze huis, waar we in een vlotte tijd een prima leven hadden opgebouwd, noodgedwongen verkopen. Dit hebben we snel, maar met verlies voor elkaar gekregen. Werk was er nog niet. We kregen ook geen uitkering, waardoor we financieel in zwaar weer verkeerden. Het is daarom dat we een sprong hebben gewaagd om een nieuw leven te beginnen in het westen des lands waar mijn familie woond en mijn man had daar uitzicht op een baan. Nog voor we goed en wel verhuist waren, ging deze baan in rook op. De beloften die werden gemaakt zijn niet nagekomen en is mijn man weer gaan solliciteren. Pas na twee maanden werd een sollicitatie beantwoord en kon mijn man aan het werk op nul uren basis. We werden aangevuld met een uitkering, maar zijn nooit boven dat bedrag uitgekomen. U begrijpt dat een gezin met vier kinderen niet rond kan komen van een uitkering en raakten financieel steeds verder achterop, met als gevolg dat we nu in een schuld hebben.

Noodlot.

Ikzelf was inmiddels ook al geruime tijd werkzoekende, maar moest mijn zoektocht stopzetten toen bij mij vorig jaar juni baarmoederhals kanker werd geconstateerd. Dit heeft voor ons hele gezin en onze naaste familie een hele impact gehad. Ik heb vorig jaar zomer vijf weken lang moeten knokken voor mijn leven, terwijl mijn gezin gewoon door moest met het dagelijkse leven. Mijn grootste angst was dat mijn kinderen zonder mij door moesten. Ik ben door het verloop van de jaren het enige waar ze zich aan vast kunnen klampen. Ze kunnen altijd bij mijn man terecht, maar hij is simpelweg niet in het traject gezeten van stad naar stad vluchten en van school naar school, waardoor ik een hechte band gekregen heb met mijn kinderen. Zelfs mijn schoonouders zijn zelfs een paar weken bij ons ingetrokken om voor de kinderen te zorgen, zodat mijn man zijn werk kon voortzetten en tevergeefs proberen om eens boven het uitkeringsbedrag te komen. Inmiddels ben ik schoon verklaard en werk weer voor een paar uur in de week, hoewel ik eigenlijk nog te zwak ben om iets dergelijks te ondernemen.

Problemen stapelen zich op.

Mijn man heeft inmiddels een volledige baan gevonden, maar we zien daar weinig van, omdat wij met dat inkomen nog maar net ons hoofd boven water kunnen houden, dus geen geld genoeg hebben om onze schuldeisers af te betalen. En nog meer inkrimpen in ons budget is niet meer mogelijk.

Ook zijn we met de gemeente in gevecht omdat we na het stopzetten van de uitkering een rekening van 3000 euro binnenkregen. Volgens hen omdat we teveel uitkering hebben verkregen. Dit is al voor de rechter geweest, die ons in het gelijk heeft gesteld, maar nog steeds wil de gemeente van geen wijken weten, zodat we weer in hoger beroep moeten gaan. Dit kost vrije dagen voor mijn man en ik, die we niet betaald krijgen. En dat is geld die we niet kunnen missen.

De kinderen.

Mijn oudste zoon is inmiddels dertien en zit al in de tweede klas en mijn dochter gaat volgend jaar naar de brugklas. We weten al niet meer hoe we de school kampen en schoolgeld moeten betalen. Mijn beide dochters zijn heel begaafd in het zwemmen, maar helaas hebben ze hiermee moeten stoppen omdat er geen geld meer voor is.

Dit was niet de nieuwe start die we voor ogen hadden. En mijn man werkt zich nog steeds letterlijk in het zweed om voor mij en mijn kinderen te zorgen en ik ben dankbaar dat ik toch mijn steentje bij kan dragen. Mijn man heeft daar heel veel verdriet van. Hij vindt zelf dat hij gefaald heeft voor mij en mijn gezin te zorgen. Af en toe heb ik het idee dat hij op instorten staat, het verdriet staat in zijn ogen gegrift.

Misschien toch een nieuwe start?

We zijn ten einde raad. We willen graag onze vier kinderen een nieuwe start geven, een leven zonder zorgen. Een leven met twee ouders die niet altijd maar elk dubbeltje hoeven om te draaien om in de zomervakantie als enig uitstapje een ijsje halen is. We hebben het gehad met de regels en wetten in Nederland. De één die weigert zijn handen uit de mouwen te steken krijgt alles wat zijn hartje begeerd en de ander die zich letterlijk tot op het tandvlees geeft om een uitweg te zoeken krijgt nog enkele schoppen na.

We vragen dit niet voor ons, maar wel voor onze kinderen die we eindelijk eens iets willen bieden waar ze na alle jaren van ellende recht op hebben. En aan een ieder die hieraan zijn bijdrage willen doen, zeggen wij vast vanuit de grond van ons hart: dank u wel!

Ik ben me er van bewust dat het hoge bedrag doet afschrikken, maar zoals ze wel zeggen: Vele handen maken licht werk en werkelijk alle beetjes helpen. Elke donatie groot of klein is zeer welkom, we weten het gewoon niet meer.

Onze dank is groot!

Uitgelicht