Eve Wijngaard photo
Droom van: Eve Wijngaard
  • 4 Donaties
  • € 70 Ontvangen
  • € 250 Doel
  • Nederland Land
23 Dagen te gaan
Embed

Recente Donaties

  • € 25 Door: Miranda

    Ik geniet altijd enorm van je verhalen op Facebook. Of nee... eigenlijk ook weer niet, want meestal moet ik huilen ;-). Maar je schrijfstijl is fantastisch!! Blijf dromen en maak je droom waar! Toi Toi Toi

    3 maanden geleden
  • € 25 Door: Anoniem

    4 maanden geleden
  • € 10 Door: Nicky van Wordragen

    Na een geweldig eerste deel moet er zeker een deel 2 komen. Wel hoop ik dat Invictus gespaard blijft...

    4 maanden geleden
  • € 10 Door: Martine Meulders

    4 maanden geleden

Ik vertel nog een verhaal!

Ik vertel nog een verhaal! image
Warmte vlamt tegen haar gezicht, zweet parelt op haar voorhoofd. Ze veegt druppels uit haar ooghoek. Ondanks de koude aprilmaand, is het in deze ruimte warm. De handschoenen plakken aan haar handen. Het is 2u 's nachts en het werk zit er bijna op. Met haar vrije hand gooit ze de achterdeur open en laat de frisse nachtlucht naar binnen stromen. Nee, ze is niet bang. Ze zal nooit bang worden. Haar gedachten dwalen af naar haar bed, de warme vacht van Tonka. Zachtjes zingt ze mee met Jim Morrison terwijl ze de dweil vol Dettol over de vloer haalt. Het licht knippert even en haar hart staat stil. Niet bang. Nooit bang. Rein stapt over het lint dat slapjes tussen de open gewaaide hekken van de loods hangt. In Nederland gaat het er iets anders aan toe dan in de flitsende CSI-series die de mensen op televisie zien. Heel anders. Het is soms vermoeiend om het uit te moeten leggen dat de politie niet beschikt over een DNA-lab waar binnen 2 uur resultaten worden verkregen. Hier duurt het allemaal een stuk langer en het NFI is een prima, maar traag instituut dat werkt volgens ingewikkelde protocollen. Daar is hier geen sprake van. Dit is geen mysterieus lijk, of een tas met lichaamsdelen. Het is hier een Killing Field. Maar niet met menselijke slachtoffers, maar vol met hondenlichamen. Sommigen lijken bevroren te zijn in hun slaap. In totaal heeft Rein met zijn team 12 hondenlichamen uit verschillende vriezers gehaald. Anderen liggen begraven in het zand op het terrein. De hufters hebben niet eens hun best gedaan de dieren diep te begraven. Stokjes met rode lintjes wijzen op vindplaatsen en de zanderige parkeerplaats die naast de loods ligt lijkt op een lugubere golfbaan. De lintjes wapperen in de wind. Het zijn er ruim 34 en het team vindt nog steeds uitstekende botten in het zand. Het moet dagen gaan duren voordat Rein en zijn mensen alles hebben geïnventariseerd. Hij stapt de duistere loods binnen en ruikt de geur van dood, oud bloed en muf zaagsel. Een collega trekt plastic over een vriezer, Rein groet hem met een kort knikje. Dan loopt hij langs de ring naar het kantoor van Bertus. "Goedemorgen!" roept hij terwijl hij naar binnenstapt. Aan het bureau zit de OvJ (Officier van Justitie), Rein herkent hem direct; Didier de Roode is vaker betrokken bij zaken die drugsgerelateerd zijn en waar witwassen en wapenhandel onderdeel van uitmaken. Dierenleed heeft tot Rein's spijt nog niet heel veel prioriteit, maar het is fijn dat Bertus tot zijn nek in de illegale praktijken zat, en hem -door alles mee te nemen in het onderzoek- een hogere straf dan slechts "dierenmishandeling" boven het hoofd zal hangen. Didier bladert door de mappen die uit de archiefkast op het kantoor komen, er ligt nog een stapel op het bureau en andere mappen steekt Didier in een rolkoffer die naast hem staat. Vanuit de struiken naast de loods turen een paar ogen over het terrein. Ze tellen de lintjes. Rode lintjes, wapperend in de wind. De ogen horen bij een jongen van een jaar of 17 met een puisterig gezicht en vet haar. Hij is boos. Heel boos. Hij besluit dat hij zodra het kan en Bertus bezoek mag ontvangen, dat hij hem alles zal vertellen. In geuren en kleuren. De jongen pakt een mobieltje uit zijn zak en fotografeert de lintjes. Als hij klaar is, bekijkt hij de foto's. Eén voor één flitsen ze voorbij over het scherm. Kicken. Dan valt zijn oog op een foto van een vrouw. Hij was haar even vergeten, maar niet voor lang. Omdat ze van vuur houdt, zal hij zorgen dat ze brandt.

Mijn naam is Eve en ik heb een boek geschreven over hondengevechten.

Het verhaal is nog niet af, daarom ben ik begonnen aan deel II.

Het eerste deel heb ik kunnen schrijven met behulp van donaties. Ik ben en voel mij enorm gesteund door mijn volgers en lezers. 

Via mijn Facebookpagina kun je al mijn schrijfwerk lezen. Ook vertel ik verhalen vanuit de beleving van het dier en help hen zo aan een thuis, steun of tijdelijke opvang.

Willen jullie mij opnieuw helpen met deel II?

Donateurs ontvangen het e-book van De Hondenvechter van mij als blijk van waardering.

Uitgelicht
Every child a X-mas present image

Every child a X-mas present

  • 12%
  • € 1.000 Doel droom
  • -