Martin Siemerink photo
Droom van: Martin Siemerink
  • 3 Donaties
  • € 365 Ontvangen
  • € 8.000 Doel
  • Nederland Land
118 Dagen te gaan
Embed

Recente Donaties

  • € 15 Door: Anoniem

    4 maanden geleden
  • € 200 Door: Anoniem

    Namens oma Jos en oma Mia

    4 maanden geleden
  • € 150 Door: Martin Siemerink

    Mike verdient het ook gewoon. Alle kleine beetjes helpen.

    4 maanden geleden

Help Mike naar Amerika

Help Mike naar Amerika image
Mike zijn grote droom is al jarenlang om een rondtrip te maken door Amerika en te eindigen bij zijn tante in California. Als enige van de familie heeft Mike nooit de gelegenheid genomen of gekregen om dit te doen. Wanneer zijn herstel voorspoedig verloopt willen we dit Mike aanbieden volgende jaar April of Mei. De planning is om dan een camper te huren in Chicago en vanuit daar naar de Westkust te rijden.

24 juni jl. heeft mijn zoon Michael Siemerink een ernstig auto-ongeluk gehad in de buurt van Nijmegen. Mike vloog bij het indraaien van een rechterbocht bij noodweer uit de bocht en knalde met de bestuurderszijde tegen een boom. Een trauma helikopter en ambulance waren snel ter plekke om Mike naar UMC Radboud in Nijmegen te vervoeren. De situatie was dermate kritiek dat Mike op het randje van leven en dood heeft gelegen een aantal dagen.

De impact moet enorm geweest zijn. De verwonding aan en in zijn zijn hoofd was de meest kritieke, een slagaderlijke bloeding tussen hersenvlies en schedel. Als gevolg van de klap liep Mike ook een hersenkneuzing op. De operatie aan zijn hoofd heeft 6 uur geduurd waarbij zijn schedel is gelicht om te bloeden te stelpen en gelijkertijd de hersendruk laag te houden. De eerste twee weken is Mike in coma gehouden op de Intensive Care afdeling om de druk in zijn hersenen zo laag mogelijk te houden. Gedurende deze twee weken moest Mike ook beademd worden.

Behalve een hersentrauma liep Mike meerdere verwondingen op, we spreken dan over een multi-trauma. Hij liep ook breuken op in zijn oogkas, jukbeen, neus, kaak, schouderblad, onderarm en ribben. Zijn linkerarm was ook bij de elleboog uit de kom geschoten en glasscherven hadden enorme schaaf- en snijwonden aan zijn bovenarm veroorzaakt. Ook liep ie nog een gekneusde long op om het rijtje compleet te maken. Mike is gedurende de eerste 1o dagen in coma meerdere malen geopereerd aan zijn aangezicht en linkerarm.

Na ruim twee weken werd Mike voorzichtig uit coma gehaald waarbij het heel verward en angstig was. Gebruikelijk voor coma patiënten en zeker slachtoffers met een hersentrauma. Na menig gesprek met specialisten kon niemand ons vertellen wat de schade aan zijn hersenen voor gevolgen zou hebben. We weten daar blijkbaar helaas nog steeds te weinig vanaf. Kan tot twee jaar duren voordat definitief vastgesteld kan worden wat de schade zal zijn.

Mike is na bijna drie weken vervoerd de Intensive Care afdeling van het ETZ Elisabeth in Tilburg waar hij steeds wakkerder is geworden. Al die tijd heeft Mike ’s nachts vastgebonden gelegen met zijn middel en armen vanwege zijn onrust en onvoorspelbaarheid. Regelmatig trok hij ook sensoren, infusen en sondes van zijn lichaam.

Momenteel ligt Mike op de verpleegafdeling neurologie en het gaat inmiddels stukken beter met hem. Revalidatie met lopen en zijn linkerarm is inmiddels begonnen. Hij zal waarschijnlijk geen zicht meer terug krijgen in zijn linkeroog ten gevolge van breuken in zijn oogkas waarbij hoogstwaarschijnlijk zenuwbeschadigingen zijn opgetreden.

Het verplegen van Mike ging niet zonder slag of stoot. Op IC is er constant iemand die Mike in de gaten hield. Verpleging heeft daar maximaal de zorg over 2 patiënten, op de verpleegafdeling is dat 1 op 6. Wanneer Mike alleen op de kamer lag moest Mike schreeuwen, lampen van de muur trekken, en met zijn voeten tegen het raam schoppen om aandacht te krijgen. De ‘rode knop’ hadden ze inmiddels buiten bereik van Mike gehangen omdat hij daar elke 5 minuten op drukte. Op verzoek werd bezoek nog verder beperkt terwijl hij juist om meer aandacht leek te vragen. Was een moeilijke situatie dus, voor Mike in het bijzonder en voor alle betrokkenen in het algemeen.

Ook heeft ie in een moment van onoplettendheid de lift weten te bereiken om te ‘ontsnappen’, maar daar aangekomen wist Mike niet waar hij naar toe kon. Hij heeft ook een keer zo hard geschommeld met zijn rolstoel dat ie omviel.

De nacht van 1 op 2 augustus jl. heeft Mike voor de eerste keer sinds het ongeluk niet vastgebonden gelegen en is er zich inmiddels van bewust geworden dat ie rustig en alleen in bed moet blijven liggen.

Een heel goed teken want dan pas zal hij in aanmerking komen voor overplaatsing naar het Leijpark voor verdere revalidatie. Het gaat zeker de goede kant uit momenteel. We kunnen heel goed communiceren en hij weet alles nog van voor het ongeluk.

Over 8 maanden naar Amerika dus om daar weken te kunnen genieten van de schoonheid en rust van de Amerikaanse natuur.

Uitgelicht