Janet Frazer photo
Droom van: Janet Frazer
  • 0 Donaties
  • € 0 Ontvangen
  • € 100.000 Doel
  • Nederland Land
175 Dagen te gaan
Embed

Recente Donaties

Nog geen donaties gedaan...
Wees de eerste!

Een nieuw begin zonder pijn.

Een nieuw begin zonder pijn. image
Don't start your day with the broken pieces of yesterday. Every day is a fresh start. Each day is a new beginning. Every morning we wake up is the first day of our new life.

Als jong meisje had ik een droom zoals ieder meisje dat heeft, een prins op het witte paard trouwen... op mijn 27 ste kwam ik die prins tegen welliswaar zonder paard maar met een auto.

Ik dacht dat ik met hem heel gelukkig zou gaan worden, als ik toen wist, wat ik nu weet dan maar geen prins...maar gewoon iemand met het hart op de juiste plek.

Voordat we gaan trouwen overlijdt zijn broertje op 23 jarige leeftijd aan de gevolgen van een hersentumor, en pleegt zijn vader zelfmoord. Ik raak dan zwanger van een tweeling en deze twee kindjes komen allebei te overlijden. 2 maanden na ons trouwen in 1996 ben ik weer opniew in blijde verwachting van een zoon (nu 19 jaar), en 2 jaar later verwachten wij weer een tweeling maar komt er helaas weer 1 kindje te overlijden. En 8 weken na de geboorte van onze dochter komt geheel onverwacht mijn allergrootste liefde te overlijden mijn vader....veel verdriet heel veel verdriet, maar ook zo dankbaar dat je toch een mooi meisje mag verwelkomen, zij is nu 16 jaar.

Na al dit verdriet en ook blijdschap heb ik een droom, een eigen winkel beginnen, voor mij ietwat moeilijk (lichamelijk gezien) omdat ik kamp met zware reuma, fibromilagy en een ernstige vergroeing in mijn onderrug een scoliose van 90 graden. Maar ik ben een doorbijter en wil mijn droom verwezenlijken dat je ondanks je gebreken toch onder de mensen blijft, ondanks dat ik al 8 jaar 100% afgekeurd in de WAO zat i.v.m. mijn gebreken.  Ik begon een eigen zaak aan huis en het begon te lopen, ik was zo gelukkig omdat ik weer onder de mensen was, niet meer geisoleerd. Maar al snel kon ik dit niet meer alleen en boden 2 vriendinnen aan om mij te helpen met mijn winkel.

Mijn moeder leert dan 1 jaar na de dood van mijn vader een lieve man kennen, een echte opa voor onze kinderen omdat ze die helaas niet hebben gehad. Ze trouwen een paar maanden later en dan slaat het noodlot wederom toe, mijn (stief) vader krijgt 5 weken na hun trouwen te horen dat hij longkanker heeft in de laatste fase, chemo’s volgen maar helaas ook hij komt te overlijden. En alsof het niet nog erger kan begint de ellende pas echt. Door al dit verdriet kan ik het schijnbaar niet meer verwerken en krijg ik op 38 jarige leeftijd een hersenbloeding en raak ik halfzijdig verlamt. Je kunt niets anders doen dan het te accepteren, maar dat doe ik niet, ik wil maar 1 ding weer gezond worden, daar ga ik voor. Na maanden van revalidatie lukt het mij dan ook om weer  volledig te herstellen. Ik heb 2 kinderen en wat hebben die aan een moeder die niets kan...maar dan slaat het noodlot weer toe, in de maanden dat ik mijn winkel niet kan bedienen blijkt dat ik opgelicht ben door mijn vriendinnen en eist de abn amro ons huis op, een executie is dan het vervolg. Het huis waar wij zo gelukkig konden zijn, het huis waar mijn ex-man opgegroeid is, onze ouderlijke woning. Het huis wordt getaxeerd voor € 425.000,-- en wordt per opbod verkocht voor nog geen € 200.000,-- het restant van de schuld is voor ons. 

Wij pakken onze spullen met een hart dat zo gebroken is, en vertrekken met 2 kleine kindjes naar een huis dat totaal uitgewoond is, maar we hebben geen keus. En financieel kunnen we niets meer omdat je een restschuld hebt van ruim € 150.000,--

Maar dan krijg ik continue te horen van mijn partner dat het mijn schuld allemaal is, en begint langzaam het geweld, het huiselijk geweld, het manipuleren, het emotioneel beschadigen. Het gevoel krijgen die je wordt gegeven dat je niet deugd en niets waard bent. Emotioneel wordt je kapot gemaakt en je gaat zelfs geloven dat het allemaal mijn schuld is. Maar gelukkig heb ik mijn kinderen nog, die zijn mijn alles, en de rest daar kom je wel weer uit. Als ik dan zeg dat we beter in de schuldsanering kunnen om een nieuwe start te maken krijg ik te horen “ik zet liever mijn gezin aan de kant dan dat ik mijn trots opzij zet”.  En helaas dat geschiede, na nog 2 jaar samen geweest te zijn, is begin oktober 2013 de dag dat ik te horen krijg dat ik alleen verder moet, na 20 jaar getrouwd te zijn geweest, 20 jaar achter ons gezin gestaan te hebben, de vele huiselijke geweldpleging naar mij toe voor lief genomen....wordt je in een huis gezet alleen zonder de kinderen want die nam hij mee. Toen 16 en 13 jaar oud. Veel  heel veel verdriet en pijn kom je al snel erachter dat meneer al 2 jaar bezig was om de kinderen tegen mij op te zetten, sterker nog alle schulden op mijn naam gezet te hebben.

Dan op 20 juli 2014 is het de dag van de grootste ellende, onze dochter is op aanraden van school even uit huis gegaan bij hem, en ik als moeder zijnde wilde haar gaan troosten, ik ben naar hem toegelopen en binnen een half uur lag ik in het ziekenhuis met een gebroken rug, kaak, enkel....meneer wilde mij van 3 hoog naar beneden gooien en ik kwam op een betonnen vloer terecht. Meneer is opgepakt en vastgezet, maar nadat onze zoon een valse verklaring tegenover de politie afgaf kwam hij vrij, 7 verklaringen kwamen overeen met die van mij en 1 niet. De volgende dag krijg ik een telefoontje van onze zoon dat ik niet meer zijn moeder ben.....en tot op de dag van vandaag heb ik niets meer van hem vernomen.

Ik kwam in de bijstand terecht en moest met € 850,-- uit zien te komen per maand, dit lukte niet want de vaste lasten waren velen malen hoger....en alsof het niet nog erger kon, kreeg ik rouwkaarten in de bus dat ik was overleden, verdorde bloemen in de bus, valentijnkaart dat ik op moest rotten omdat anders 20 juli vorig jaar afgemaakt zou gaan worden...en voor mijn eigen veiligheid ben ik gevlucht...ik heb gevochten om uit de bijstand te komen en een nieuw huisje te zoeken waar ik veilig zou zijn. Dat is mij ondanks al mijn pijn en verdriet gelukt, een appartementje en een nieuwe fulltime baan.

Nu zijn wij 1 jaar verder maar het geluk is en zal waarschijnlijik wel niet meer komen, ik slaap al drie jaar op de bank omdat ik financieel niets meer kan, ik heb geen gasfornuis, geen brood op de plank. Er is opnieuw beslag gelegd op mijn loon en moet nu met € 7,50 per maand rond zien te komen en eet ik kattenbrokken soms om zo in leven te blijven. En alsof het niet erger kan moet ik nu weer het huis uit omdat ik het niet meer kan betalen. Mijn kinderen niet meer zien dat is het ergste en zeker nu je weet dat onze jongste dochter het allemaal niet kan verwerken, ze gaat al 2 jaar niet meer naar school, is gestopt met eten en drinken, verminkt zichzelf, loopt 2x per week bij een psychiater en ziekenhuis. Het ziekenhuis heeft een officiele melding gedaan bij veilg thuis, raad van kinderbescherming, enz enz. Ze wordt nu opgenomen in een kliniek omdat ze niet meer bij vader alleen mag zijn, rara wat daar allemaal gebeurd in huis. Ze heeft psychoses, eetstoornis, enz. Enz.

Ik wil vechten voor haar maar daar is ook weer veel geld voor nodig, aan advocaten en een nieuwe woning voor mij en voor haar.....iedereen zal zeggen ga werk zoeken of de schuldsanering in....klopt, ik werk 70 uur per week meer kan ik lichamelijk gezien niet aan. De schuldsanering kan ik pas in wanneer ik eerst een deel van € 100.000,--zelf betaal.

Wie o wie wil samen met mij de schouders eronder zetten naar een nieuw begin, en vooral  het weerzien van mijn kinderen die nu geestelijk gebrainwasht zijn.....het ouderverstoten.

Ik ben een type dat er graag altijd zelf uit wil komen, maar het lukt mij niet meer alleen. Wie helpt mijn droom te verwezenlijken. Ik ben pas 47 jaar en soms is een andere uitweg misschien een oplossing maar heb nog 2 kinderen die ik ooit weer hoop te zien, en dan is die uitweg geen optie voor mij.

Uitgelicht