Danny photo
Droom van: Danny
  • 0 Donaties
  • € 0 Ontvangen
  • € 4.900 Doel
  • Nederland Land
29 Dagen te gaan
Embed

Recente Donaties

Nog geen donaties gedaan...
Wees de eerste!

A way out

A way out image
Onderstaand beschrijf ik de situatie van mijn vader, die na een hele moeilijke tijd binnenkort voor een nog zwaardere periode komt te staan. Ikzelf kan hem niet helpen, maar samen hopelijk wel!

Al vanaf kleins af aan ken ik mijn vader (63 jaar) als hardwerkende, vrolijke man.

30 jaar geleden begon zijn rug op te spelen, wat een paar jaar later uit zou groeien als een niet meer te verhelpen 3-dubbele hernia. Het had als gevolg dat hij de dagelijkse dingen vrijwel niet meer kon doen, zijn humeur veranderde en uiteindelijk zijn huwelijk spaak liep. Hij ging op zoek naar een nieuw leven en zocht hulp bij een acceptatiekliniek om de dagelijkse pijn en beperkingen te leren accepteren. 2 jaar later kwam hij er uit als een enorm positief, vriendelijk en goedlachs mens. Dit bleef zo, ook al werd de pijn aan zijn rug heftiger, kreeg hij er nierproblemen en reuma aan handen en voeten bij als chronische fysieke klachten. Totdat vijf jaar geleden de situatie nog verder verslechterde. Een, in eerste instantie niet ernstig lijkende, zwemmerseczeem aan zijn voeten groeide uit tot enorme wonden. Na verschillende medicaties er op los gelaten te hebben, bleek een bacterie in zijn bloed te zijn gekropen, welke hem resistent maakte voor zowel interne als externe behandelingsprocedures. De enige optie voor de westerse geneeskunde was om 2x-daags zuren over de wonden te gooien. Dit zou niets genezen, maar ervoor zorgen dat het niet erger zou worden. Na een aantal maanden gaf de verzorging van thuiszorg aan dit niet meer te willen/kunnen doen wegens de onmenselijkheid van de behandeling. Ik heb er zelf soms bijgezeten. De wonden waren toen inmiddels gaten geworden in zijn voeten. Hij schreeuwde het uit op het moment dat er weer zuren overeen werden gegoten. Maar, wat er ook gebeurde, mijn vader bleef vriendelijk, vrolijk en grappen maken. Niet alleen naar mij, maar ook naar de verzorgers. Om ze gerust te stellen. Zelfs nadat zijn nieuw vriendin de situatie ook niet meer aan kon en hem hiervoor verliet.

Uiteindelijk vrat de bacterie letterlijk zijn voet op. De pijn werd steeds ondragelijker, waardoor hij zelf een actie op touw heeft gezet om zijn benen te laten amputeren. Dit met resultaat. Sinds 2013 gaat mijn vader zonder benen en met alle bovengenoemde fysieke klachten en beperkingen. Maar gaat hij, nog steeds met een grote glimlach door het leven. Voornamelijk thuis en (door de medicatie) slapend, dat wel. Want door alle beperkingen is het moeilijk om het lang vol te houden buiten de deur. Ook het plezier om ergens heen te gaan is er vanaf. “Mensen wijzen en staren altijd zo naar mij”, zegt hij. Hij haalt zijn levensplezier uit zijn kleinkinderen, uit mij en mijn zus. Verder heeft hij ook vrijwel niemand meer in zijn leven. De meeste hebben hem verlaten, simpelweg omdat ze het hele traject van gebeurtenissen niet aankonden.  

 

Omdat zijn benen in 2013 geamputeerd zijn, kreeg hij 300 euro p/m extra zorgvergoeding toegewezen, hetgeen niet bij zijn inkomen zou worden gerekend, aldus het UWV. Gezien hij veel meer dan dat kwijt zou zijn, was dat een mooie compensatie. Eind 2015 vindt eigenlijk pas de aanleiding van mijn brief plaats. De belastingdienst stuurt hem het bericht dat hij, door de extra zorgtoekenning, boven de inkomensgrens voor huurtoeslag is beland. Hij dient met terugwerkende kracht alles terug te betalen. Hetgeen neerkomt op € 5323,-. Voor een alleenstaande man in de AOW en torenhoge zorgkosten door alle medicatie en behandelingen, niet te doen, ook niet met betalingsregelingen.
Vervolgens is de bal gaan rollen en komen vervolgens de zorgverzekering zelf (zorgtoeslag) en de gemeente (collectieve zorgverzekering) ook met een terugwerkende declaratie van de afgelopen 3 jaar. Daarnaast is hij twee weken terug aangereden op zijn scootmobiel en moet hij zelf € 1000 bijbetalen om deze te repareren. Zijn schuld is inmiddels opgelopen naar ruim € 8000,-, zijn spaarrekening (bedoeld om zijn scootmobiel te kunnen repareren) was voor de aanrijding al geplunderd en hij leeft al een tijdje op enkel thee en brood. Ondanks alles blijft hij vrolijk en probeert hij alles om het de mensen in zijn omgeving beter te maken. Wat hem meer raakt, is dat hij geen cadeautjes meer aan zijn kleinkinderen kan geven voor Sinterklaas of dat hij het geld niet heeft om ons uit te nodigen voor een etentje bij hem thuis 1 of 2 keer per jaar. Ondanks alles is hij nog steeds vrolijk naar alles en iedereen, maar gaat hij merkbaar mentaal kapot. Iets wat juist zo sterk was na alles wat hij heeft meegemaakt.

Het enige wat hij nog heeft is zijn trots, en hij doet er nog steeds alles voor zijn (klein-) kinderen. Dat ik en mijn zus meehelpen in de afbetaling van zijn rekeningen accepteert hij dan ook absoluut niet. Achter zijn rug helpen we momenteel wel mee om de rekeningen te betalen, maar ook wij kregen de alsmaar toenemende stroom van rekeningen niet afbetaald.

De volgende stap, en die is nabij, is dat hij uit huis zal worden gezet omdat hij zijn huur niet meer kan betalen. Na verschillende kleine inzamelingsacties met het verkopen van spullen zijn wij nu echt ten einde raad. We hebben inmiddels zijn schuld terug kunnen krijgen naar een kleine € 5000,-, maar dit is niet genoeg. Ik hoop dan ook dat ik via deze weg genoeg mensen geactiveerd krijg die mijn vader een warm hard toedragen en ons helpen om hem een beetje plezier in zijn leven terug te geven.

Uitgelicht