Luis Scholten photo
Droom van: Luis Scholten
  • 76 Donaties
  • € 1.945 Ontvangen
  • € 25.000 Doel
  • Nederland Land
Embed

Recente Donaties

  • € 50 Door: H.W. V L

    Geef nooit op, wonderen bestaan!

    3 maanden geleden
  • € 25 Door: M.R

    Hou vol, kop op and keep the faith (or start having some

    4 maanden geleden
  • € 25 Door: Astrid

    4 maanden geleden
  • € 5 Door: G.J. Henkens

    4 maanden geleden

Een normaal leven voor Max

Een normaal leven voor Max image
A story about what's left of father and son, after an unending battle against governmental institutions.. Een verhaal over wat er overblijft van een vader en een zoon na een oneindige strijd tegen overheidsinstanties.

Ik zal proberen het kort en bondig te houden, alhoewel dat lastig is, aangezien er de afgelopen 8 jaar zoveel zoveel dingen achtereenvolgens gebeurd zijn die mijn leven op zijn kop hebben gezet.

Ongeveer 8 jaar geleden kwam ik de moeder van mijn zoon tegen. Destijds was ik woonachtig in Spanje, en werkte al zo een 7 jaar in het hoge segment van de horeca aldaar. Uitstekende baan, prima omgeving en aangezien ik van een Spaanse moeder en een Nederlandse vader ben, was dat net zo mijn thuis als hier. Hier, waar ik geboren ben en mijn hele jeugd heb doorgebracht. Natuurlijk school, maar ook sport, vrijwilligers werk en mijn vrienden had ik hier. 

Maar terug naar de periode waar ik Daphne, de moeder van mijn kind, leerde kennen... Het was dus najaar 2008, en de eeconomische crisis, waar we nog altijd niet uit zijn, begon hevig. In Spanje was dit direct en heel hevig te merken. Dit deed Daphne en mijzelf beslissen om te remigreren naar Nederland. Zij kon haar oude baan ( Bij één van de grootste verzekeraars van Nederland ) terugkrijgen,  we konden wonen in het huis van mijn opa ( die inmiddels zijn oude dag slijtte bij ons in Spanje ) en op die manier zou ik de tijd hebben om op zoek te gaan naar een geschikte baan. Zo gezegd, zo gedaan. Aleen liep alles anders dan we ooit hadden kunnen vermoeden. ...

Twee dagen na onze aankomst in Nederland (23 december) kwamen wij erachter dat Daphne zwanger was. En na twee weken van hevige misselijkheid en de daar bijbehorende ongemakken ( lees:braken ) werden we door de verloskundige praktijk door gestuurd naar het ziekenhuis. Na pas vijf weken opname kwamen ze erachter wat ze mankeerde: Een Ernstige Aplastische Anemie.  Een zeer zeldzame ziekte. Zo zeldzaam bij zwangere vrouwen dat Daphne de enige in de wereld was, en pas nummer 14 in de afgelopen 50 jaar. Ik zal u de volgende afgrijselijke 11 maanden besparen,  maar na in juli onze zoon te hebben gebaard,  overlijdt zij vier maanden later aan de gevolgen van haar ziekte. 

Daar stond ik, 27 jaar en net voor het eerst vader. Zonder moeder van mijn kind. 

Wat volgt zijn gerechtelijke procedures voor naamswijziging en vervangende toestemming tot erkenning. Door fouten bij de gemeente hebben ze de 'erkenning van ongeboren vrucht' nooit geregistreerd. Toen ik later achter deze fouten kwam heb ik geprobeerd de gemeente aansprakelijk te stellen, deze hadden echter een team van juristen waar ik met mijn 'pro deo' advocaat niet tegenop kon boksen. Natuurlijk. Want de overheid maakt geen fouten, en toegeven doen zij nog minder.

Na dit jarenlange gevecht ( wat mij diep in de schulden heeft doen steken ) begonnen de problemen bij de Sociale Verzekerings Bank, mijn uitkeringsinstantie. Ik ontvang namelijk een Anw, Algemene Nabestaanden Wet . Door fouten die daar intern gemaakt zijn, hebben zij maart jl. mijn uitkeringstop gezet. Weer meerdere gerechtelijke procedures moeten starten, wat al lastig is als je geen inkomen hebt. Sinds Daphne is overleden, heb ik alleen de eerste 18 maanden niet gewerkt en daarna heb ik er altijd voor gezorgd dat mijn zoon opgroeit met een vader die laat zien wat arbeidsethos is. Helaas heb ik daar een maand geleden vanaf moeten zien. De druk is teveel. Ik kan mij niet meer concentreren,  en ben uitgeput.

Meer dan twee jaar bezig geweest om de schuldhulpverlening in te komen. Ik heb in meer dan zeven jaar niks voor mezelf gekocht. Geen kleding, geen tv, geen vakanties....helemaal niks. Toch de schuldhulpverlening in, omdat ik dankzij de overheid helemaal geruïneerd ben. En nu wordt ik er straks uitgezet, omdat het sociale vangnet waarin ik zit domweg niet werkt. 

Inmiddels kan ik geen eten kopen. Geen medicijnen. Geen kinderverjaardag kan mijm zoon heen, want ik heb geen geld om een kadootje te kopen voor het desbetreffende kind. Geen schoolreis. Maar ook kan ik mijn huur, mijn zorgverzekering, gas, licht en water niet meer betalen. 

Wat rest is dat mijn zoon mij wordt afgenomen door het centrum van jeugd en gezin, ik op straat beland en ze mijn hondje laten inslapen. 

Dank u wel overheid....ik ben verslagen.

Daarom doe ik hierbij een beroep op iedereen om mij te helpen in mijn strijd tegen dit onrecht, en te helpen bij het niet verpesten van een jong leven die anders nu al met een onoverbrugbare achterstand begint.

Maxi en ik zijn u zeer dankbaar,

Hoogachtend, 

Luis 

Uitgelicht
Racen in een Mazda image

Racen in een Mazda

  • 47%
  • € 6.000 Doel droom
  • 21 dagen te gaan